کریم ارغنده پور :آخر این چه شیوه مصاحبه است؟ شکل گفتگوی دیشب تلویزیون با پسر شهریار که بلافاصله پس از پخش سریال و در پی انتقادات شدیداللحن دختر شهریار در هفته گذشته صورت گرفت، شبیه برنامه های اعتراف پاره ای مجرمان خاص شده بود که معمولا در یک کادر کاملا بسته جلوی دوربین قرار می گیرند و گفتگو کننده ای که از او فقط صدایش شنیده می شود و تصویر ندارد، از مصاحبه شونده سوالاتی می پرسد و او هم قهرا به تعریف و تمجید می پردازد. براستی چرا تلویزیون همچنان فکر می کند صرف این تبلیغات یکسویه لزوما نزد تماشاگر نیز همین اثر را دارد؟

در ذهن یک تماشاگر بی طرف چیزی که روشن است اختلاف نظر در میان اعضای خانواده شهریار نسبت به این برنامه هست. من به آن کاری ندارم، آنها حق دارند نظران متفاوتی نسبت به یکدیگر داشته باشند و حتی متفاوت از هم موضع بگیرند. روی سخن من در اینجا اصلا با خانواده شهریار نیست بلکه انتقادم از بدسلیقگی دست اندرکاران ضبط و پخش شتابزده برنامه گفتگوی دیشب است که ظاهرا هدفشان خنثی کردن انتقادات هفته پیش مواضع دختر شهریار و نیز کارگردان مجموعه درباره سانسور 50 دقیقه ای قسمت گذشته سریال بود ولی با پخش گفتگو گونه دیشب نه تنها چنین نشد بلکه حالا احتمالا آثار منفی دیگری نیز در ذهن مخاطبان برجای مانده است.

دست اندرکاران برنامه دیشب اگر کمی -فقط کمی- بازتر می اندیشیدند و بر اساس اصول کار رسانه عمل می کردند علی القاعده باید نظرات کمال تبریزی و دختر شهریار را نیز انعکاس می دادند. که طبق روال پیشین گویی انتظاری بی مورد است و از قدیم هم گفته اند ترک عادت موجب مرض است.